Veerkracht - 2
Ik had beter kunnen weten, maar ik liet me toch weer verleiden door de aanstekelijke boodschap:
TIME TO RISE UP AND STEP INTO YOUR POWER IN 2026!
Yes! Ik was er klaar voor. Wat zou het geweldig zijn om 2026 het meest succesvolle jaar van mijn leven te maken. In mijn enthousiasme schreef ik me in voor de driedaagse online summit — drie uur per dag, gratis en vol belofte.
Vol overgave deed ik mee. Ik zag mensen enorme doorbraken beleven. Emoties, bevrijding, nieuwe inzichten. Prachtig.
Ook dag twee was weer een spektakel van veel energie, tempo en motivatie.
Maar waar anderen energie leken te krijgen, werd ik vooral heel erg moe.
Ik sprak mezelf moed in: kom op, volhouden — anders bereik je die doorbraak nooit.
Op dag drie kostte het me steeds meer moeite om het tempo bij te houden. Mijn lichaam voelde murw geslagen. Alles in mij schreeuwde: het is genoeg!
Met schuldgevoel — maar ook met opluchting — klapte ik mijn laptop dicht, ruim voor het einde.
En die langverwachte doorbraak? Die kwam niet.
En natuurlijk dacht ik: dat ligt aan mij.
Teleurgesteld, in de war, verdrietig en totaal overprikkeld lag ik die avond in bed te malen.
De mythe van doorbraak door intensiteit
Het was niet de eerste keer dat ik mezelf zo teleurstelde.
Jaren geleden deed ik mee aan een intensieve business bootcamp waarin alles draaide om doorzetten, grenzen verleggen en — letterlijk — een houten plank doormidden slaan met je blote vuist.
Na een reeks weekenden stortte ik volledig in.
Van het implementeren van alles wat we geleerd hadden kwam niets terecht.
Het leek gewoon niet bij mij te passen.
Toch wordt persoonlijke groei vaak zo verkocht: snel, intens, confronterend en vol druk. Zeker in onze overwegend masculine prestatiecultuur.
En laat ik eerlijk zijn — voor veel mensen werkt het ook.
Maar voor sommigen van ons werkt deze aanpak juist averechts.
Te veel prikkels.
Te veel druk.
Te veel forceren.
Het zenuwstelsel raakt overbelast in plaats van versterkt.
En dan rijst de vraag:
Is dit echt de enige weg naar verandering?
Of bestaat er ook een zachtere, meer vrouwelijke — en minstens zo krachtige — manier om te groeien?
Wat er dan wél werkt
Tijdens die summit gaf mijn lichaam eigenlijk al het antwoord.
Het moment dat ik stopte, luisterde ik eindelijk naar mezelf.
Ik gaf mijn lichaam de boodschap: ik hoor je en ik respecteer je grens.
Ik vertraagde.
Ik koos voor veiligheid.
Ik bleef bij mezelf.
En eerlijk — dat wás al een doorbraak.
De tweede kwam later, met het inzicht:
misschien is deze manier van groeien gewoon niet voor mij bedoeld.
De zachtere weg begint niet met pushen, maar met voelen.
Met leren luisteren naar lichaamssignalen.
Met erkennen waar je jezelf onder druk zet.
Met het loslaten van patronen die zeggen dat groei altijd pijn moet doen.
Emoties, lichaamsbewustzijn en innerlijk werk helpen om oude overtuigingen op te ruimen — niet via adrenaline, maar via integratie.
Het kost meer tijd.
Maar het werkt dieper.
En duurzamer.
Wat het oplevert
Vooral voor gevoelige, intuïtieve mensen blijkt deze weg veel effectiever.
Verandering ziet er dan misschien minder spectaculair uit, maar veel echter:
Je zegt vaker nee.
Je voelt duidelijker wat klopt.
Je maakt keuzes met meer rust.
Je laat ongezonde situaties los.
Je vertrouwt jezelf meer.
Geen vuurwerk en spektakel.
Wel richting.
Misschien is jouw kracht niet doorbreken — maar verdiepen.
En groei je niet door jezelf te forceren, maar door jezelf te volgen.
Herken jij jezelf hierin? En welke manier van groeien voelt voor jou écht voedend? Laat het me weten. Ik ben oprecht geïnteresseerd in wat het bij jou doet en hoe het voor jou voelt.
In 2026 gaat Mercurius 3 keer retrograde lopen. Loopt Mercurius retrograde dan heeft dat invloed…
Bekijk reacties
Lieve Isis,
Dit is PRECIES waar ik ook ben! Wat fijn dat je het deelt, want inderdaad worden "wij" die het op onze manier doen in deze masculiene prestatie-wereld vaak als alternatief etc aangezien. Ik heb de afgelopen maanden, jaren precies dat uitgevonden! Dat de doorbraak is om niet meer mee te doen aan al dat pushen, adrenaline, rond rennen in het hamsterwiel. Dit is hoe het voor mij ging. Een jaar of 7 geleden begon ik te snappen dat ik geen informatie van buiten meer tot me hoefde te nemen. Na jaren van studeren, workshops, cursussen etc ging het er gewoon niet meer in. Ik was moe en uitgeput. Mijn lichaam zei NEE. Best lastig, want het was als een soort verslaving. Zodra ik onrustig werd, ging ik zoeken naar toffe dingen om te volgen. Gaandeweg begon ik steeds duidelijker te zien dat al mijn diploma's en wijze woorden van goeroes en therapieën mij een eind op weg hadden geholpen, maar dat ik nu naar de wijsheid in mijzelf mocht gaan. Heel spannend en heel erg bijzonder. Ik lees ook geen boeken meer met wijsheiden van ANDEREN (ik heb een nieuw genre ontdekt, cosy fantasy, heerlijk!). En weet je wat zo tof is? Ik zie nu dat ik al die tijd buiten mijzelf zocht naar inzichten en wijsheiden, maar die zijn per definitie van iemand anders! Ik zie er nu ook de humor wel van in, onder iedere steen zocht ik voornamelijk naar 2 dingen: overgave en vreugde. Als ik het al vond dan was het tijdelijk. Mijn laatste doorbraak is dat ik nu wacht en wacht en wacht.....naar de stilte....soms oncomfortabel, maar ik wacht. En dan ineens is er inspiratie en creëer ik vanuit die plek. En guess what? Het kost geen energie, ik leer steeds meer te vertrouwen en ik vind vreugde! "Gewoon" in mezelf. Ik ben eindelijk vrij! Dankjewel dat je precies nu dit deelt lieve Isis. Precies de goede timing voor mij!
PS: ik heb een daily practice ontdekt waarbij ik naar de wijsheid in mezelf ga. Geen instructies van hoe het zou moeten zijn en gedoe over "een juiste manier". En als ik een dag oversla geen schuldgevoel. Haha, ik vind het heel grappig (nu) want dat lag gewoon al die tijd in mezelf op mij te wachten!
Lieve Jolanda,
Dank je wel voor je prachtige, openhartige reactie. Wat bijzonder om te lezen hoe jouw eigen reis zo duidelijk dezelfde beweging heeft gemaakt, van zoeken buiten jezelf naar steeds dieper vertrouwen op wat er in jou leeft. Je beschrijft het zó herkenbaar en zó mooi, met zoveel eerlijkheid en lichtheid tegelijk.
Ik vind het inspirerend hoe je hebt durven stoppen met alles wat “moest”, hoe je lichaam je de weg wees, en hoe je nu vanuit stilte en wachten creëert. Dat is zo’n diepe vorm van vrijheid. En ik moest glimlachen om wat je schreef over het zoeken onder iedere steen, dat beeld is zó raak.
Wat fijn dat mijn artikel precies op het juiste moment bij je binnenkwam. Soms vallen dingen gewoon samen, alsof het leven even zachtjes knikt.
Dank je wel dat je dit allemaal met me deelt.
Harte groet,
Isis